Bəzən yerimdə sakitcə oturduğum bir vaxtda dəli şeytan hoppanır ortalığa, başımın üstündə durub məni qızışdırır ki, bəs nə durmusan?! Al əlinə qələmi, sən də yaz. Yaz e, yaz! Biabır elə bunları cümlə-cahanda! Yıx, sürütlə yerdə, abırlarını bük ətəklərinə!
Mən də az qalır ki, dəli şeytanın bu fəndinə uyub, cızığımdan çıxım. Öz aramızdır, yaman tez qızışan adamam. Rəhmətlik Cənnət xala demişkən, “ay qız hurreyy” eləyib, cəld qələmi alıram əlimə, ucunu dilimlə tüpürcəkləyib yazmağa başlayıram ki...
Davamı...
Yer üzündə elə millətlər var ki, bəzi quş və heyvan təsvirlərini özlərinə rəmz seçib, bu rəmzlərə müxtəlif mənalar ətf ediblər. Məsələn, ruslar məğrurluq timsalı kimi qartalı, farslar qüdrət və hakimiyyət timsalı kimi şiri, avstraliyalılar isə təbiətlərinin zənginliklərinə nişanə olaraq dəvəquşu və kenqurunu rəmz qəbul ediblər.
Biz azərbaycanlıların isə tarix boyu rəmzi və nişanəsi həmişə qoyun olub. Bəli, səhv eşitmədiniz, bildiyimiz adi, dörd incə ayaqları olan, qıvrım saçlı, mələyəndə könüllərə dağ çəkən, məlul baxışlı və sakit təbiətli həmin bu qoyun.
Davamı...
